วุฮู้วววววววววววววววววววววววววววววววววว~*

แต่สิ่งที่รอผมอยู่ข้างหน้า มันคือเวลาช่วงปิดเทอมที่รัดตัวยิ่งกว่าอะไรดี….อย่างหนึ่งก็คือตั้งใจว่าจะบวชก่อนไปญี่ปุ่น….ซึ่งทำให้เวลาหายไปสัปดาห์นึง ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องไม่ดีอะไร แต่แค่รู้สึกว่าน่าจะมีเวลามากกว่านี้

ก็คงเพราะดันไปเรียนญี่ปุ่น ก็คงเพราะไม่ศึกษาให้ดีก่อน เวลาปิดเทอมของผมเลยเหลือแค่เดือนเดียว

เป็นหนึ่งเดือนที่เหมือนจะยาวนาน แต่ก็สั้นนิดเดียวจริงๆ หักลบเวลาออกแล้ว เหลือ “ปิดเทอม” จริงๆไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ

จนถึงตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าจะเหลือถึงครึ่งเดือนมั้ย – -”

นั่นแหละครับ คือ “ปิดเทอมเหมือนไม่ได้ปิดเทอม”

มันดุเป็นเรื่องน่าเศร้านะครับ ว่ามั้ย ปิดเทอมม.6 สำหรับคนที่มีที่เรียนแล้ว มันควรจะเป็นช่วงเวลาที่ชิลล์ที่สุดในชีวิต เพราะกิจกรรมให้ทำก็ไม่มี งานก็ไม่ต้องส่งแล้ว ไม่ต้องหาที่เรียนแล้ว อยากทำอะไร อยากไปเที่ยวไหนก็จัดเลยเต็มที่

แต่ผม….เหลือ 1 เดือน ต้องจัดทุกอย่างลงไปในหนึ่งเดือนนี้

เพราะเดี๋ยวก็จะไม่ได้เจอคนที่เคยเจอกันบ่อยๆอีกต่อไปแล้ว

เดี๋ยวก็จะต้องไปพบเจอกับคนกลุ่มใหม่ ต้องปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ วัฒนธรรมใหม่

ต้องแบกรับภาระในฐานะ “เป็นหน้าเป็นตาของชาติ” ในฐานะนักเรียนไทยในญี่ปุ่น

มันเป็นความหนักใจลึกๆ ที่ก็คงจะต้องยอมรับอย่างหน้าชื่นตาบาน เพราะโอกาสแบบนี้มันก้ไม่ใช่ว่าจะหากันได้ง่ายๆ (อย่างน้อยก็สำหรับผม)

จากนี้ก็คงได้แต่ยิ้มรับมัน ยิ้มรับทุกสิ่งทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นต่อไป มั่นคงในความคิดของตัวเอง และแน่วแน่ในเป้าหมายข้างหน้า

ไม่ว่าใครจะว่ายังไง ไม่ว่าทางที่ก้าวไปจะนำไปสู่อะไร จะผิดพลาดครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตหรือไม่

สุดท้ายก็คงต้อง “เชื่อ” ใน “เป้าหมาย” ที่ตั้งไว้ ว่ามันจะรอผมอยู่ที่ตรงนั้น ทอประกายเจิดจ้าอยู่ที่สุดปลายทาง (หรืออาจจะเป็นเพียงที่ใดที่หนึ่งในเส้นทาง) และผมจะสามารถตามหาแสงนั้นจนเจอ ไม่หลงทางไปไหน

เวลานับจากนี้ไป…ผมจะไม่นับถอยหลังว่าเหลืออีกกี่วัน แต่ผมจะนับไปข้างหน้า ว่าได้ผ่านมากี่วันแล้ว และได้ทำอะไรไปแล้วบ้าง

“จะยังไงก็ต้องไปให้ถึง” ไม่ว่าจะ “หกล้มคลุกคลานเท่าไหร่” ไม่ว่า “มันจะไปจบที่ตรงไหน”

เพราะ “ชีวิตมันต้องเดินตามหาความฝัน”

(ดึงคำจาก “ความเชื่อ” – bodyslam)

ป.ล. มาบ่นเวิ่นเว้อกันร้าง ถ้าไม่อยากอ่านก็ไม่ต้องใส่ใจผมนะครับ – -”

ถ้าพูดถึง “เวลา” หลายๆคนก็คงจะรู้กันดีอยู่แล้วว่ามันคืออะไรโดยที่ไม่ต้องอธิบาย (หรืออยากจะลองอธิบายกันดูไหม?)

ถ้าจะให้ผมนิยาม เวลา ก็หมายถึง ช่วงที่เหตุการณ์ต่างๆสามารถเกิดขึ้นและดำเนินไปได้ ทั้งอย่างต่อเนื่องและไม่ต่อเนื่องกัน ทั้งมีลำดับและไม่มีลำดับ จนถึงจุดๆหนึ่งที่เป็นจุดสิ้นสุด

ใช่แล้วครับ…ทุกสิ่งมีจุดสิ้นสุด คิดว่าทุกคนก็คงจะรู้กันดีอยู่แล้วอีกเช่นกัน หรือว่ามีใครอยากจะเถียง?

และนั่นก็ทำให้เวลาเป็นสิ่งหนึ่งที่มนุษย์ถวิลหามาโดยตลอด คนเราต่างก้ต้องการพื้นที่ให้ตัวเองได้ทำอะไรๆ โดยสบายตัวที่สุดกันทั้งนั้น หากแต่สิ่งที่เรากลัวกันก็มีเวลาเป็นต้นเหตุเช่นกัน

มันก็คือ “การไหลผ่านไปของเวลา”

ไม่ว่าใครจะเปรียบเวลาเป็นดังสายน้ำ สายลม แสงแดด เปลวไฟ หรืออะไรก็ตามแต่ ขอสรุปเอา(เอง)ง่ายๆเลยก็แล้วกันครับว่า

เวลานั้นเปี่ยมไปด้วยพลังมหาศาลที่สามารถแม้แต่เซาะร่องลึกในลานหินกว้างโดยอาศัยเพียงอำนาจเล็กน้อยจากธรรมชาติ แต่ในขณะเดียวกันเวลาก็ช่วยทำให้รอยแผลเป็นต่างๆ บนโลกถูกกลบให้จางหายไปได้โดยมีอาศัยอำนาจเพียงเล็กน้อยของธรรมชาติเช่นกัน

(นี่เรียกว่าง่ายแล้วรึเปล่านะ….)

คำกล่าวที่ว่า “ทุกสิ่งย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา” และ “กาลเวลาที่ไหลไปไม่มีวันหวนย้อนกลับ” นั้น ได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นจริงมาแล้วอย่างต่อเนื่องนานนับสหัสวรรษ

อีกทั้งธรรมชาติของเวลาก็เป็นที่ประจักษ์ว่าไม่สามารถคาดเดาได้ เมื่อ “เวลา” เข้ามามีบทบาท ก็อาจจะทำให้เกิดได้ทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย และก้อย่างที่รู้ๆกันอยู่ว่าน้อยคนนักที่จะชอบความเสี่ยง

นั่นทำให้ผู้คนต่างพยายามคิดค้นหาวิธีที่จะแก้ไขกาลเวลาให้เป็นไปอย่างที่ใจต้องการ ทั้งหยุดเวลา ชะลอเวลา เปลี่ยนแปลงอดีต ล่วงรู้อนาคตเพื่อที่จะได้เปลี่ยนแปลงมัน

และวิธีอื่นๆ อีกสารพัดสารพัน

แต่โดยส่วนตัว ผมมีความเชื่ออยู่ลึกๆ (แม้จะขัดกับหลักวิทยาศาสตร์) ว่า “ทุกอย่างถูกกำหนดไว้แล้ว” โดยใครคนใดคนหนึ่งซึ่งเผลอๆอาจจะเดินอยู่ในหมู่พวกเราเองก็เป็นได้

อาจจะดูเหมือนอ่านการ์ตูนเยอะไป ดูหนังไซไฟเยอะไป อ่านนิยายมากไป แล้วก็อาจจะมีคนเถียงว่า “เราสามารถกำหนดอนาคตตัวเองได้นี่”

แต่จริงๆแล้วเราก็แค่กำหนดเส้นทาง ซึ่งยังไม่รู้เลยว่าเราจะได้เดินไปตามเส้นทางที่เรากำหนดไว้จริงๆ หรือเปล่า

หรือถ้าหากเรากำหนดได้จริง ผมก็เชื่อว่าการที่เรากำหนดได้นั่นมันก็ถูกกำหนดไว้แล้ว….

(นี่ตูกำลังพูดเรื่องอะไรอยู่……)

หนึ่งปีที่ผ่านมา ผมจำไม่ได้แล้วว่าในชีวิตมีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเกิดขึ้นบ้าง….ถ้าจะให้นับก็คงมี แต่ถ้าพูดถึงอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอันที่เกิดขึ้นกับชีวิตของผมโดยตรงอย่างไอ้ “การเปลี่ยนแปลงตัวเอง” ที่ว่าจะทำมาหลายครั้งแล้วนั่น ก็ยังไม่เคยเกิดขึ้นได้จริงเสียที

คงต้องรอเวลาให้มันค่อยๆเปลี่ยนไปเองสินะ….หรือว่านี่ก็ถูกกำหนดไว้อีกแล้วสินะ….

มองไปยังวันข้างหน้า สำหรับผมแล้ว เวลามันเหลือน้อยเต็มทน (เชื่อว่าอีกหลายๆคนก็คงรู้สึกเช่นเดียวกัน) ผมได้ปล่อยเวลาไหลผ่านอย่างไร้ประโยชน์มาเป็นเวลานานเหลือเกิน ปล่อยเวลาซึ่งเป็น “พื้น” ให้ “ปัจจัยที่ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลง” ยืนไหลผ่านไปโดยไม่ยอมโยน “ปัจจัย” เหล่านั้นลงไป (ตัวอย่าง: “ความขยัน” “ความมุมานะ” “ความตั้งใจ”) บัดนี้เวลาเหลือน้อยอย่างยิ่งแล้ว ก็คงจะต้องมาปั่นกันให้สำเร็จโดยใช้เวลาเป็นตัวช่วยสินะ

ใช่แล้วล่ะ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามันหมายถึงอะไร ผมก็ไม่อยากพูดถึงมันด้วย สยองปาก = =”

แต่ถ้ามันไม่เสร็จ อนาคตของผมก็…คงไม่เหลือละนะ….

อีกอย่างหนึ่ง ผมก็รู้สึกว่าชีวิตช่วงนี้ของผมมันวุ่นวายเสียเหลือเกิน….

ทุกอย่างมันพันกันยุ่งเหยิงไปหมด รอบๆตัวมีแต่ความขัดแย้ง ทั้งระดับเล็กๆ และระดับที่แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างถึงระดับประเทศและนานาชาติ โลกนี้มีแต่ความขัดแย้งจริงๆเลยแฮะช่วงนี้

ก็ได้แต่หวังว่า เวลาจะช่วยได้นะ คราวนี้ เวลาคงจะไม่ทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างแย่ลง

อย่างน้อยผมก็เชื่ออย่างนั้น แล้วก็อยากจะขอความช่วยเหลือจากเวลาแล้วล่ะ

ช่วยทำให้ข้อเท็จจริงทุกอย่างมันกระจ่างที ก่อนที่ทุกคนจะทะเลาะกันจนเป็นบ้าไปซะก่อน…..

YATTA!!!

(ใครอ่ะ? ไม่บอกครับ เดี๋ยวเราจะได้รู้จักเธอกันในโอกาสต่อๆไป หึหึ)

ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึงเสียทีนะครับ ปิดเทอมเล็กเดือนตุลาคม

จะเรียกช่วงเวลานี้ว่าเป็นช่วงเวลาที่ผมรอคอยก็ไม่ถูกเสียทีเดียวนัก ด้วยเหตุผลอะไรไม่ขอบอกไว้ตรงนี้ทั้งหมด แต่ที่แน่ๆ คือตารางแน่นเอี้ยดมากครับ (แต่อย่างน้อยก็โล่งกว่าเปิดเทอมละนะ)

ถ้าทิ้งการทวนสอบแกต-แพตไปเลย ตารางปิดเทอมนี้จะว่างขึ้นอีกมาก แต่ผมไม่อยากประมาท

ทุกสิ่งทุกอย่างมันเริ่มตั้งแต่สอบวันสุดท้ายของเทอม มีสอบสองวิชา ฟิสิกส์และอังกฤษ สำหรับวิชาแรกก็คงไม่ต้องถามถึงผลสอบ… (ไม่ดีอยู่แล้ว) ส่วนอังกฤษนี่คงต้องไปลุ้นเอา แต่ผมก็ไม่ค่ยมั่นใจแฮะ

พอสอบเสร็จก็เริ่มเครียด เพราะต้องประสานงานอะไรหลายอย่างมาก สุดท้ายก็จัดการภาระทั้งหมดเสร็จได้ แต่…ทำยังไงดีล่ะ ยังมีเวลาว่างเหลืออยู่นี่!

สุดท้ายก็จบที่ “เล่นกระดาน” ครับ (นี่เอ็งอยู่ ม.6 แน่ใช่ไหม?)

จริงๆ ตั้งแต่เช้าก็มีตารางสอบที่เป็นผลกรรมผลงานจากเมื่อวันพุธอยู่ก่อนแล้ว (พฤหัสไม่มีสอบ) ซึ่งมันหน้าตาประมาณนี้ครับ:

ผมขอสาบานว่านี่คือตารางสอบที่ใช้มาตลอดวัน...

พอตกเย็น สอบเสร็จก็เริ่มรั่วจิตแตก ก็เริ่มมีอะไรๆโผล่เพิ่มมาเรื่อยๆ (บางคนที่เป็นเพื่อนกับผมในเฟซบุ๊กอาจจะเห็นแล้ว) แต่ถ้ายังไม่เห็น มีตัวอย่างครับ

สาวแว่นปะทะหนุ่มแว่น ย้ากกกกก!!!

=o=”

ทีแรกคือผมไปช่วยถ่ายรูปเก็บไว้เฉยๆ แต่สุดท้ายก็เลยไปแจมเพราะไม่สามารถทนทานต่อแรงปรารถนาได้ความรู้สึกนี้มันอัดอั้นในอก…

FIRETRUCK!!!

ปล. นิ้วก้อยนั่นผมไม่เกี่ยว

แล้วก็อะไรต่อมิอะไรเละๆ อีกหลายอย่างครับ จนกระทั่งกางเกงผมมอมแมมไปด้วยชอล์ก พอต่อสู้กันจน P2 ชนะ P1 ตายเพราะพลังหนุ่มแว่นอัด ก็เลยพยายามจะทำกระดานรอรับเปิดเทอมกัน แต่ไปๆมาๆ ก็ออกแนวเล่นกันซะมากกว่า…

ข้างบนเป็นผลกรรมผลงานของคน 3 คนนะครับ (เอ๊ะ? หรือสี่หว่า?) ให้ทายว่าอันไหนของผม อิอิ

ก็ไม่ได้คิดว่าวาดสวยดีเด่นอะไรนักหรอกครับ บล็อกมีไว้ระบายอารมณ์อยู่แล้วจริงมะ :3

แต่ถ้าทราบว่าอันไหนของผมแล้วจะติชม ก็ยินดีครับ จะได้พัฒนาฝีมือตัวเองด้วย

(หมายเหตุ วันที่ภาษาญี่ปุ่นสองรูปล่างเป็นวันเปิดเทอมนะครับ เผื่อจะแปลกใจว่าทำไมโดดไปวันที่ 28 ได้…)

เอาล่ะ จบส่วนไร้สาระครับ เข้าเรื่องที่จริงจัง(กว่าเดิมนิดหน่อย)เสียที

หลังจากสอบเสร็จและเล่นกระดานสร้างสรรค์งานศิลปะเสร็จ ผมใช้เวลาที่ฟิวเจอร์นานเป็นชั่วโมง เพราะรอพ่อมารับเนื่องจากแม่ไปต่างจังหวัด แล้วพ่อจะกลับช้าหน่อย ก็เลยตัดสินใจว่าจะไปรื้อหาการ์ตูนอ่านตามร้านครับ

ร้านแรกที่เดินเข้าไปคือร้านที่ผมจำชื่อไม่ได้(จำได้แล้วจะมาอีดิต) ที่อยู่ตรงชั้นใต้ดินใกล้ๆกับโอโตย่า ซึ่งผมยกให้เป็นร้านที่จัดชั้นได้เป็นระเบียบและหาการ์ตูนง่ายที่สุดในฟิวเจอร์ เป้าหมายที่ตั้งใจไว้คือจะไปหา “คลับบ้าฮาต๊อง” เล่มที่ 1 แต่…ของหมด มีแต่เล่มที่ 2 ก็เลยเดินเรื่อยเฉื่อยไปต่อ ระหว่างที่กำลังอยู่หน้าชั้นบงกช ผมก็เหลือบไปเห็น…

เหยดดดดดดดดดดดด เป็นตับ

เคยรู้มาเหมือนกันว่ามันมีเป็นหนังสือการ์ตูนด้วย แต่ไม่เคยเจอที่ไหน (ไม่ได้ไปเดินร้านที่มีของเยอะๆ) เมื่อก่อนก็ไม่เคยสนใจ พอดีช่วงนี้เพิ่งขุดเอา ARIA The ANIMATION ที่ดองไว้ราวหกหมื่นปีหกเดือนขึ้นมาดู แล้วกรี๊ดกับโทนของเรื่องและเนื้อเรื่องมาก (จะเขียนรีวิวในโอกาสต่อไป) พอเห็นเซ็ทนี้ปั๊ปแล้วก็สะดุดทันที…แต่…ไม่มีเล่ม 1 ผมจึงตัดสินใจออกตามหาตามร้านที่เหลืออีกสองร้าน แล้วก็พบว่า…ไม่มีร้านไหนมีอาเรียเลยสักเล่ม (มีแต่อีกอาเรียนึง ซึ่งไม่เกี่ยวกันเท่าไหร่)

แต่ระหว่างหา ผมก็ได้ “ทาสของผมเป็นนางฟ้า” “อลวนสุดป่วนนางฟ้าตัวยุ่ง” (Sora no otoshimono) เล่ม 1  ที่หน้าปกดูอันตรายนิดๆ กับ “ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน” (Hayate the combat butler!) เล่ม 15 มาอีกสองเล่ม และพยายามจะหา “หน่วยพิทักษ์หอสมุด Love&War” (Toshokan Sensou -Love & War) แต่ก็…ไม่มีซักร้าน… เลยลงไปซื้ออาเรียเล่ม 2,3 มาเพิ่ม สรุปความเสียหายเป็นดังภาพ

แค่ปิดเทอมหมาดๆ ก็หายไปเกือบร้อยหกสิบแล้ว…ไม่นับงานหนังสือปลายเดือนที่คงโดนมากกว่านี้สิบเท่า… OTL

แต่ละเรื่องเขียนเป็นบล็อกได้หนึ่งบล็อกเลยทีเดียว ซึ่งถ้าว่างจัดจะอัพรีวิวในโอกาสต่อไป

แต่กลับถึงบ้านก็แอบมีอะไรดีๆนิดหน่อย ในตู้จดหมายมีใบแจ้ง EMS ให้ไปรับ ซึ่งในวันเสาร์ผมก็ไปรับมา เมื่อถึงบ้านก็เปิดซองออก พบกับสิ่งเหล่านี้ครับ…

ลองไปรื้อๆดูได้จาก yfrog ของผม ว่าในซองมีอะไรบ้าง สำหรับเอกสารแบบแจกแจงละเอียด คิดว่าทางมหาวิทยาลัยคงไม่หวงอะไร เดี๋ยวจะได้แจกแจงอีกครั้งเมื่อไม่ขี้เกียจเมื่อถึงโอกาสอันสมควรครับ

และผลที่ผมพลิกมาดูด้วยมืออันสั่นเทา ปรากฎว่า ผมได้…80% ครับ!!

เอาเถอะ…แม้จะไม่ได้ 100% แต่ก็ไม่ผิดคาดเท่าไหร่ เตรียมใจไว้แล้วว่ามากสุดน่าจะได้เท่านี้ เพราะ essay ชิ้นแรกนั้นเผามากถึงมากที่สุด ได้ 80% ก็นับเป็นบุญอย่างหาที่สุดมิได้แล้วครับ

อ่านตัวเลขค่าใช้จ่ายแล้วก็แอบหนาวเหมือนกัน…แต่ผมคงจะพอหาทางแบ่งเบาภาระได้บ้าง แม้จะยากแต่ก็จะพยายามครับ!

ที่ยังหนักใจคือเรื่องจัดเตรียมเอกสารเพื่อขอ Certificate of Eligibility นำไปขอวีซ่านักเรียนอีกที ซึ่งที่หนักใจสุดก็ไม่พ้นเรื่องเอกสารรับรองสถานะทางการเงินนี่แหละครับ…ท่าทางจะต้องจัดระเบียบอะไรกันเยอะทีเดียว เดี๋ยวคงต้องโทรถามทางสำนักประสานงานในไทยอีกทีหนึ่งละครับ

ปฏิทินของปิดเทอมนี้ เต็มไปด้วยคำว่า “ไม่ว่าง” แทบจะทุกวันเลยครับ

เสาร์ที่จะถึงนี้ก็เริ่มสอบ GAT/PAT แล้ว ยังชิวดูอาเรียแบบมาราธอนอยู่ หนังสือหนังหาไม่ได้อ่าน – -” ถึงจะมีที่เรียนแล้วก็เถอะ แต่ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันจะเหลวรึเปล่า คงต้องสอบไว้กันเหนียว อีกอย่าง สมัครสอบแต่เข้าไปนั่งมั่วเนี่ย มันจะมีความหมายอะไรกันเล่า?

จบ GAT/PAT ก็ว่าอยู่ราว 6-7 วัน ก็ต้องไปถ่ายกีฬาสาธิตสามัคคีอีก (งานชมรมถ่ายภาพ) จบตรงนั้นก็ต่อด้วยไปช่วยงานชมรมวิชาการ พอจบค่ายของชมรมวิชาการก็เปิดเทอมแทบจะทันที เปิดเทอมก็ทำ Senior Project ด้วยสปีดสูงสุดเพื่อให้จบให้ได้ ยังไม่ได้นับว่างานชมรมช่วงเปิดเทอมจะมีอีกสองสามงาน ต้นปีหน้ามี O-NET และเขาชนไก่…แถม GPA ก็ต้องห่วง…

มองไป รูป Tokyo Tech ดองมาจะครบปีแล้ว รูป APNG ก็ห้าหกเดือนได้แล้ว แถมบล็อกดราฟท์ค้างปียังไม่ได้แตะ บล็อกใหม่ก็จ่อคิวอัพ…

สรุปสั้นๆ เป็นคำว่า

ฮว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!

(สั้นยังไงฟะ – -)

จะพยายามต่อสู้เพื่อผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้ครับ! =w=
ป.ล.อยากไปถ่ายงานอีเว้นต์… ;w;

ป.ป.ล. #animetwitmeeting อยากไป…แต่…ติดค่่าย… orz

ใบสมัคร APU จะต้องส่งในอีก 2 วัน

พอร์ตยังไม่ได้ทำ Essay ยังไม่ได้เขียน

การบ้าน งาน บทเรียนที่ต้องตามมีอีกเพียบ

ต้องไปเอาหนังสือบริการสังคมที่ห้องสมุดคนตาบอดอีก แถมอาจจะโดนด่าเพราะไม่ติดต่อไป

ไหนจะงานชมรมอีกล่ะ…

อนาคตตรู T^T

สิ้นหวังแล้วววววววววววววววววววววววววววว

ป.ล.  เอนทรี่นี้สั้นที่สุดตั้งแต่เขียนบล็อกมา มีไว้เพื่อ “กันร้าง”

ป.ป.ล.เดี๋ยวพ้นวันกำหนดส่งใบสมัคร 20 (ซึ่งหมายความว่าเรีื่องทุน APU จะจบไปแล้ว) เตรียมพบกับบล็อกเรื่องที่ไปญี่ปุ่นมาครับ ดองไว้หลายดราฟท์แล้ว – -”

สามเดือนที่ผ่านมา หากจะนับว่ามีอะไรใหม่ๆเกิดขึ้นในชีวิตของผม ก็คงมี

แต่ถ้ามองโดยภาพรวมแล้ว มันแทบจะเรียกได้ว่าไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักอย่าง

แผนหลายอย่างที่วางไว้ ผมก็ทำตามไม่ได้ ทั้งเพราะความขี้เกียจของผมเอง และปัจจัยหลายๆอย่างจากภายนอก

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมรู้สึกเหมือนกำลังคลำทางอยู่ในความมืด ทั้งเรื่องสถานการณ์บ้านเมือง เรื่องงานในความรับผิดชอบ เรื่องชีวิตของตัวเอง

ทุกๆอย่างมันดูมืดมนไปหมด มองไม่เห็นว่าควรจะเดินไปทางไหน มีเพียงการเดาสุ่มอย่างเดียวเท่านั้นที่จะพาผมไปถึงปลายทางได้

ซึ่งผมก็ไม่แน่ใจว่าปลายทางแบบไหนกันที่รอผมอยู่ ก็ได้แต่หวังว่า สักวันจะมี “แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์” ปรากฏรางๆให้เห็นนะครับ

แต่ไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมเปลี่ยนธีมบล็อกแล้วเรียบร้อยครับ

เล็งๆอยู่นาน ตอนแรกก็ไม่ได้อยากใช้ธีมนี้ (เห็นแต่รูปพรีวิว มันดูไอโฟนไปหน่อย) แต่อันอื่นมันไม่สวยเลยง่ะ ก็เลยกดธีมนี้ พอใช้แล้ว เออ! ลงตัวจริง!

ช่วงนี้อาจจะพูดได้ว่า [Abandon Phuwan] on WordPress กำลังก้าวเข้าสู่การพัฒนาอีกครั้ง หลังจากนิ่งๆ เดินๆ มาเป็นเวลาพอสมควรแล้ว

จะไม่มีการทิ้งช่วงบล็อกยาวๆ เพื่อเช็คเรตติ้ง (เรียกง่ายๆว่า ‘ดอง’) ยาวนานขนาดที่เคยเกิดมาอีกแล้ว… จะพยายามอัพอย่างสม่ำเสมอมากขึ้น และมีแนวทางที่ชัดเจนมากขึ้นครับ

ที่เคยเกริ่นๆ ไว้ในเอนทรี่ตามหาโลกใบใหม่ครั้งแรกว่าจะย้ายบล็อกไปเขียนใน exteen นั้น ก็ตามสไตล์อะแบนดอนภูวันครับ คือมันถูก “อะแบนดอน” ไปแล้วเรียบร้อย

ที่นั่นสังคมคนไทยแข็งแรง กว้างขวาง ก็จริง และการก้าวไปเป็นที่รู้จักของคนหมู่มากก็ง่ายกว่าที่นี่ ก็จริง

แต่ผมไม่รู้จะแบ่งหน้าที่ยังไง เพราะผมก็ไม่อยากทิ้งบล็อกนี้ไว้เฉยๆ จึงเดินหน้าเขียนบล็อกนี้ต่อไปก็แล้วกัน และได้แต่หวังว่าพลังแห่ง Google จะทำให้บล็อกนี้เป็นที่รู้จักขึ้นมาบ้าง

ไว้คิดตกแล้วว่าจะแบ่งงานกันยังไง จะเริ่มเขียนที่นั่นนะครับ T T

สำหรับเอนทรี่นี้ ก็คงไม่มีอะไรมาก แค่มาบ่นเฉยๆ (ฮาา) และถือโอกาสประกาศแนวทางต่อไปของบล็อกแห่งนี้เสียเลย

บล็อกเต็มๆ เนื้อหา(ไร้)สาระแน่นๆ นั้น คงต้องขอกันไว้ในโอกาสหน้าครับ

เพราะช่วงนี้ไม่มีอารมณ์อัพบล็อกแนวสดใสกุ๊กกิ๊กคุกคิกโอลันล้าจริงๆครับ ไม่สามารถ เขียนเท่าไหร่ก็เขียนไม่ออก T T

มีดราฟท์ “บล็อกสดใสกุ๊กกิ๊กคุกคิกโอลันล้า” อยู่สามดราฟท์แล้ว ไม่รู้จะเสร็จเมื่อไหร่ แต่ถ้าบิวท์อารมณ์ได้เมื่อไหร่ ได้เห็นตัวจริงกันแน่นอนครับ!

ด้วยรัก > <

[Abandon Phuwan]

เจ้าของบล็อก

ทางสายนี้เป็นทางที่เขาใช้ทุกวัน และทางสายนี้ก็ยังคงคลาคล่ำไปด้วยผู้คนหลากหลายเหมือนเช่นทุกวัน

ระหว่างที่เดินก้มหน้ามองพื้นไปเรื่อยๆ ไม่สนใจใคร อย่างที่เขาทำเป็นประจำทุกวัน เขาก็เหลือบไปเห็นของสิ่งหนึ่งอยู่บนพื้น เป็นของที่ไม่ควรมาอยู่ที่นี่

เศษผ้าสีสันสดใสผืนหนึ่ง

เขาก้มลงไปเก็บเศษผ้าผืนนั้น ด้วยหวังจะนำมันไปทิ้ง เพื่อให้ถนนสายนี้กลับมาสะอาดอีกครั้ง

พลันสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเศษผ้าต่างสีกันอีกชิ้นหนึ่ง เก่าและขาดวิ่น แม้จะซีดไปมากจนเกือบขาวแล้ว แต่ก็ยังระบุได้ว่ามันไม่ใช่สีขาวอย่างแน่นอน

เขาเดินตรงไปเก็บเศษผ้าชิ้นนั้นขึ้นมาอีกชิ้นหนึ่ง และเริ่มต้นมองหาถังขยะ…

“ถังขยะไปอยู่ไหนหมดวะ” เขาคิดในใจเมื่อมองไปรอบๆ ในระยะที่สายตามองเห็น ไม่พบถังขยะเลยแม้แต่ถังเดียว

เขาหันรีหันขวางอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินต่อไปโดยถือเศษผ้าทั้งสองไว้ในมือ

ทันใดนั้นผู้คนที่เดินไปมาบนถนนก็ดูจะสนใจเขาขึ้นมาในทันใด

“ถือไว้ทำไมล่ะ ทำไมไม่ทิ้งไปเสีย” หญิงสาวคนหนึ่งที่เดินผ่านมาถามเขา แล้วเดินต่อไปโดยไม่รอคำตอบ

“แล้วถังขยะมันอยู่ไหนล่ะครับ” เขาตอบในใจ ส่ายหัวน้อยๆ

“ทำไมถือไว้มือคนละข้างล่ะ แล้วเอาผ้าซีดๆนั่นไปไว้มือข้างถนัด (ข้างขวา) ลำเอียงรึเปล่า? ไม่เท่าเทียมนี่นา” ชายสูงวัยคนหนึ่งพูด แล้วก็เดินผ่านไปทันทีเช่นเดียวกัน

เขาเริ่มเหวอ “รู้ข้างถนัดกูได้ไงวะ” เขาก้มลงมองมือตัวเอง “กูถนัดซ้ายเฟ้ยย”

เดินต่อไปเรื่อยๆ ถนนก็ยังคงปลอดถังขยะ แต่เขากลับได้รับข้อความทำนองเดียวกับที่ได้รับจากชายแก่คนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า (ทุกคนบอกว่าเขาถนัดขวาหมด)

ด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาจึงย้ายเศษผ้าทั้งสองมารวมกันไว้ในมือซ้าย

ในทันทีทันใด ชายคนหนึ่งเดินผ่านมา “คุณครับ” เขาพูดโดยไม่แม้แต่จะมองหน้า “เศษผ้าสองชิ้นนั้นน่ะ มันมีตะขอเล็กๆเย็บติดอยู่ด้วยนะ เอาไปไว้ด้วยกันระวังมันจะเกี่ยวกันขาดนะครับ เป็นแบบนั้นไม่ดีแน่”

เขายกเศษผ้าขึ้นมาดู “มีตะขออยู่จริงๆด้วย” เขาตกตะลึง มีตะขอเล็กๆ เล็กมากๆติดอยู่ที่เศษผ้าทั้งสองประปราย เมื่อตอนเก็บขึ้นมาเขาไม่ได้ใส่ใจมันด้วยซ้ำไป “ช่างมีสายตาที่ละเอียดอย่างสุดยอดจนน่าหมั่นไส้จริงๆ”

“แต่จะไปใส่ใจมันทำไมนะ ยังไงมันก็เป็นเศษผ้า และเราก็กำลังจะเอาไปทิ้ง ไม่ได้จะเอาไปตัดเย็บเสื้อสักหน่อย” เขาไม่ใส่ใจและก้าวต่อไป

“คุณๆ” เอาอีกแล้วเหรอเนี่ย เขานึก หันกลับไปทางต้นเสียง หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ “คุณกำลังจะเอาเศษผ้าไปทิ้งใช่ไหมคะ?”

“ใช่ครับ” เขาตอบ

“งั้น…ช่วยรับเศษผ้านี้ไปด้วยได้ไหมคะ ใครก็ไม่รู้เอามาผูกไว้ที่กระเป๋าของฉัน” เขามองตามเธอ เห็นเศษผ้าอีกสีผูกอยู่ตรงซิปสำหรับรูดปิดกระเป๋า “มันน่ารำคาญมากเลยค่ะ ฉันไม่รู้จะเอาไปทิ้งที่ไหน พอดีกำลังรีบ” เธอแกะผ้าออกอย่างรีบร้อน แล้วยัดมันใส่มือเขา “แล้วก็หาถังขยะไม่เจอด้วย ฝากด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ”

“เดี๋ยวคุณ!” เขาร้องเรียก แต่เธอจ้ำไปในทิศทางตรงข้ามอย่างรวดเร็ว หายเข้าไปในฝูงชน

เขายืนงง

อะไรกันเนี่ย เขานึก ไม่แม้แต่จะถามสักคำ ผมก็หาถังขยะไม่เจอเหมือนคุณนั่นแหละ

เขาเดินต่อไปตามเส้นทางเดิม ผู้คนมองมายังเศษผ้าหลากสีในมือของเขา ระหว่างที่เขาเดินไป เหตุการณ์เดิมก็เกิดขึ้นซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า เขาต้องหยุดเดินเป็นสิบๆครั้ง ทั้งเพื่อรับเศษผ้าโดยที่ไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก (ซึ่งได้กลายเป็นเหมือนหน้าที่ของเขาในการ ‘ดูแล’ เศษผ้าเหล่านี้ให้ลงไปสู่ถังขยะอย่างปลอดภัยไปเสียแล้ว) รวมทั้งเพื่อตอบคำถามว่าทำไมถึงเอาเศษผ้าไว้ตรงนู้นตรงนี้ (มันเริ่มเยอะขึ้นจนมือถือไม่พอแล้ว และเขาก็ยังต้องรับโทรศัพท์อยู่เป็นพักๆอีกด้วย)

เขาเริ่มเหนื่อย เศษผ้าเยอะขึ้นเรื่อยๆ จนเขาต้องผูกมันไว้ตามส่วนต่างๆ ทั้งบนเสื้อผ้า ของใช้ และบนร่างกายของเขา มีเศษผ้าสีเดียวกันหลายผืน (ซึ่งมักจะอยู่ด้วยกัน) แต่เศษผ้าบวกกับความเหนื่อยจากการรับเศษผ้าและตอบคำถามที่ยังคงมีมาเรื่อยๆไม่หยุด ก็กำลังเริ่มทำให้เขาเดินได้ไม่สะดวก เขาเริ่มเดินช้าลง เหนื่อย อ่อนแรง

แม้ว่าจะเดินมาจากจุดที่เก็บเศษผ้าชิ้นแรกไกลโขแล้ว แต่เขาก็ยังหาถังขยะไม่เจอเลยสักใบเดียว นี่คงเป็นความคิดแปลกๆของผู้บริหารเมืองที่ว่าการลดปริมาณถังขยะจะช่วยลดความเสี่ยงต่อการถูกวางระเบิดได้ (ซึ่งเขารู้สึกว่าลดการวางระเบิดในถังขยะได้ แต่ไปเพิ่มการยิงระเบิดจากเครื่องยิงแทน)

ขาของเขาเริ่มอ่อนแรง เหมือนกับแสงอาทิตย์ในยามนี้…กำลังจะมืดแล้ว เขายังคงเดินไปไม่ถึงไหน แม้ว่าผู้คนจะเริ่มเบาบางลงแล้ว และไม่มีใครถามอะไรเขาหรือยัดเศษผ้าใส่มือเขามาสิบห้านาทีแล้ว แต่เขาก็รู้สึกเหนื่อยมาก

จะปล่อยเศษผ้าทิ้งไว้บนพื้นถนนไม่ได้ เนื่องด้วยเขาเป็นหนึ่งในผู้มีหน้าที่รับผิดชอบที่ต้องดูแลถนนนี้ให้สะอาด (ตามคำสั่งของบุคคลผู้หนึ่ง) เขาจำต้องเดินในสภาพนี้ต่อไป แม้จะเหนื่อยเหลือแสน…

ชายคนหนึ่งในเสื้อสีสันสดใส เดินออกจากความมืดเบื้องหน้าตรงมาทางเขาพร้อมกล่องใบใหญ่

“คุณครับ” เขาหันไป ใบหน้าห่อเหี่ยวจนชายคนนั้นผงะเล็กน้อย “เอ่อ…ไหนๆก็ไหนๆแล้ว” ชายผู้นั้นมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าซึ่งตอนนี้ปกคลุมไปด้วยผ้าสีสันสดใสเต็มไปหมด

“ช่วยรับกล่องนี้ไปด้วยนะครับ” ชายในเสื้อสีสดใสเปิดกล่องออกมา ข้างในมีผ้าหลากสีคละกันมั่วไปหมดอัดอยู่เต็ม

เขาแทบลมจับ…

คืนวันนั้น ถ้าใครกลับบ้านดึกสักหน่อย และผ่านทางถนนสายนั้น ก็คงจะเห็นชายคนหนึ่ง มีผ้าสีสดใสหลากสีทั้งผูกทั้งพันตามตัวราวกับต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ปาน หอบกล่องใบใหญ่ที่มองเห็นของภายในจากฝาที่อ้าออกได้ว่าเป็นเศษผ้าหลากสี (ซึ่งออกจะมีสีหนึ่งที่เด่นเกินหน้าเกินตาอยู่สักหน่อย) เดินอย่างอ่อนระโหยโรยแรงไปตามถนนไร้ถังขยะที่สว่างไสวด้วยไฟจากร้านค้า และคลาคล่ำไปด้วยผู้คน พร้อมกับหยุดตอบคำถามเป็นระยะๆ

โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเดินไปที่ไหน…

(ตอนแรกตั้งใจจะเขียนแค่เรื่อง “เรามาเก็บขยะริมทางให้ถนนสะอาดกันเถอะ” ทำไมกลายเป็นเรื่องแบบนี้ไปได้ละเนี่ย = =”)

จะว่าไม่รู้สาเหตุ มันก็ไม่ใช่ จะว่ารู้ มันก็ไม่ใช่อยู่ดี เพราะมันมีหลายสาเหตุที่น่าจะเป็นไปได้ และผมก็ไม่รู้ว่ามันคือสาเหตุไหน…

มันอาจจะเป็นทุกสาเหตุเลยก็ได้…

ผมอาจจะนอนน้อย ผมอาจจะเซ็ง ผมอาจจะถูกกดดัน (จากตัวเอง 85%) ผมอาจจะรู้สึกว่าทำอะไรผิดพลาดไปหลายๆอย่าง และสาเหตุอีกร้อยแปด…

แต่ที่แน่ๆ ช่วงนี้ ผมไม่ค่อยมีความรู้สึกอยากทำงานอะไรเลยแฮะ… (เรื่องอู้งานเนี่ย ปกติอยู่แล้วครับ แต่ช่วงนี้หนักกว่าเดิมอีก)

อยากอยู่เฉยๆ อยากตามใจตัวเอง อยากใช้ชีวิตเหลวไหลเละเทะ อยากทิ้งทุกอย่างที่ต้องรับผิดชอบ งานชมรม ซีเนียร์โปรเจคท์ งานที่ช่วยอาจารย์…ทุกงาน

ไม่รู้เพราะจะประชดอะไรหรือเปล่า แต่มันอยากทำจริงๆ…

แล้วก็ไม่รู้ทำไม ความรู้สึกทำนองว่า โอ้ชีวิตนี้มันช่างสวยงามยิ่งนัก มันหายไปจากผมได้สองสามปีแล้ว

แม้ว่าผมจะยังมีความสุขอยู่บ้างเป็นพักๆ สนุกกับการทำงาน (เมื่อบังคับให้ตัวเองเริ่มทำได้สำเร็จ) สนุกกับการอยู่กับคนอื่นๆ อยู่กับเพื่อนๆ อยู่กับครอบครัว สนุกที่ได้ทำในสิ่งที่ผมชอบ

แต่…ผมกลับไม่เคยรู้สึกว่า “สนุกกับการใช้ชีวิต” (หมายถึงในระยะยาว) เลยแม้แต่น้อย

แม้ว่า เมื่อมองไปยังอนาคตข้างหน้า จะยังมองเห็นปลายทางอันรื่นรมย์อยู่บ้าง ยังมีความสุขที่ได้จินตนาการถึงอนาคต ได้วางแผนสิ่งที่จะทำในอนาคตอยู่บ้าง แต่ผมกลับรู้สึกหมดหวังกับการใช้ชีวิตยังไงก็ไม่รู้

แม้ปลายทางจะสว่างสุกใส แต่ทางข้างหน้ากลับดูมืดมน

มืดมนจนผมไม่มั่นใจว่า ผมจะเดินผ่านมันไปได้ไหม? หรือผมจะตกหล่นอยู่ระหว่างทาง

มืดมนจนผมไม่มีแรงผลักดันให้เดินไปข้างหน้า ได้แต่ปล่อยให้ตัวเองไหลไปช้าๆ ตามเวลา ไม่ได้พัฒนาอะไรมากเท่าไหร่ ไม่รู้ว่าถ้าทางเกิดขาด หรือยากลำบากขึ้นมา ผมจะมีแรงลุกขึ้นมาเอาชนะอุปสรรค กระโดดข้ามเหวแล้วเดินต่อไปได้ หรือจะปล่อยให้ตัวเองยังคงไหลไปอย่างนั้น จนหล่นลงเหวไป…

ผมเฝ้าบอกตัวเองอยู่เสมอว่า ทุกคนย่อมมีปัญหาของตัวเองที่ต้องก้าวข้ามผ่านไป ทางเดินไปสู่จุดหมายที่ตั้งไว้ของทุกคนมืดมนทั้งนั้น และผมก็บอกคนอื่นแบบนั้น เวลาที่พวกเขารู้สึกท้อแท้

แต่วันนี้…ผมท้อแท้เองเสียแล้ว แม้ว่าผมจะยังมั่นใจในสิ่งที่ตัวเองพูดอยู่ แต่ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ทางเดินของผม มันมืดมนกว่าคนอื่นหรือเปล่านะ? จะมีใครที่มีทางเดินที่สว่างกว่าผมไหม?

ผมผ่านทางแยกมามากมายหลายร้อยหลายพันทาง เมื่อก่อน เวลาที่ผมเลือกทางผิด โดยมากแล้ว ผมจะสามารถเดินย้อนกลับไปเลือกทางใหม่ ไม่อย่างนั้นก็สร้างทางข้ามไปยังทางที่ผมคิดว่าถูกต้องกว่าได้…

แต่ตอนนี้ ผมรู้สึกว่า การจะทำแบบนั้นยากกว่าเมื่อก่อนเหลือเกิน และผมก็เริ่มไม่มั่นใจว่า ทางไหนกันแน่คือทางที่ถูกต้อง ถ้าผมเลือกทางที่ถูกต้องแล้ว จะมี “ทางที่ถูกต้องยิ่งกว่า” ที่ผมมองข้ามไปหรือไม่?

ในวิชาแนะแนว…หรือในหนังสืออะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับการแนะแนว หรือใครสักคนได้กล่าวไว้ว่า

วัยรุ่นเป็นวัยที่กำลังสับสนในบทบาทของตัวเอง

ใช่ครับ ผมกำลังสับสนจริงๆ เวลาที่ผมเจอปัญหาอะไร ผมไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ถ้าแก้ปัญหาแบบนี้ จะจบเร็วกว่า แต่อาจทำร้ายใครหลายคน ผมจะยอมแลกความเจ็บปวดของคนเหล่านั้น กับการแก้ปัญหาที่มีความเป็นไปได้ว่าจะยั่งยืนกว่าได้ไหม? มันจะคุ้มค่าไหมถ้าหากสุดท้ายแล้วทางที่ผมเลือกไม่ได้แก้ปัญหาอะไรเลย แต่ยังสร้างความเจ็บปวดเหมือนเดิม?

ในสถานการณ์บางอย่าง ผมควรจะทำตัวยังไง? จะอยู่เฉยๆ หรือจะทำอะไรดีไหม? ถ้าทำลงไปแล้วจะทำให้ใครเจ็บปวดไหม? หรือถ้าอยู่เฉยๆแล้วใครจะเจ็บปวดไหม?

ทางเลือกนี้ดูเหมือนลงตัวที่สุด แต่จะแน่ใจได้ยังไงว่ามันดีที่สุดสำหรับทุกฝ่าย จะมีทางที่ดีกว่านี้อีกไหม?

แน่นอนว่ามันสามารถจบลงได้ด้วยความคิดว่า ในเมื่อผมมีความสามารถคิดทางแก้ปัญหาได้เท่านี้ ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปเจ็บปวดถ้าหากวิธีแก้ปัญหานี้ไปทำร้ายใคร แต่มันก็เจ็บปวดอยู่ดี…

แม้ว่าอาจจะเจ็บปวดไม่มากก็เถอะ

ผมเคยเห็นคนเป็นคล้ายผมหลายคน ผมก็บอกพวกเขาไปว่า อย่าคิดมากนะ ถ้าเราทำไม่ได้ เราก็ทำไม่ได้ มันผ่านไปแล้ว อย่าเก็บมาคิดให้ตัวเองเจ็บปวดเลย

ตอนที่ผมบอกไป ผมก็เข้าใจอยู่ว่าเขารู้สึกยังไง และคิดว่ายังไงก็คงทำให้เขาเลิกเจ็บปวดไปเลยไม่ได้ เพราะผมเองก็เป็นเหมือนกัน และก็ทำอย่างที่ตัวเองพูดไม่ได้ด้วย

แต่อย่างน้อย พวกเขาอาจจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง แต่ก็ไม่รู้ว่าจะไปตอกย้ำ หรือทำให้เขาไม่พอใจอะไรหรือเปล่า เพราะคนเราคิดอะไรไม่เหมือนกัน (ไม่เป็นไร เราคิดได้แค่นี้ ปล่อยมันไปเถอะ…ผ่านไปแล้วแก้อะไรไม่ได้หรอก)

เพราะคนเราคิดไม่เหมือนกันนี่แหละ ทำให้การดำรงชีวิตมันยากขึ้น อย่างที่เกมซิมูเลเตอร์ใดๆไม่มีทางทำได้เหมือน (ผมพูดถึงคนที่เป็น AI จำลองความรู้สึกนึกคิดขึ้นมา ไม่นับพวกเกม Social ที่คนจริงๆ บังคับตัวละครคนละตัว แล้วมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันในเกม)

และก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมเครื่องโอเวอร์ฮีทอยู่ในขณะนี้…

บางทีผมก็ใส่ใจคนอื่นมากเกินไป บางทีผมก็ไม่ใส่ใจคนอื่นเลย จนกลายเป็นสร้างปมขัดแย้งขึ้นมา ทำให้ผมเซ็งกับอาการขึ้นๆลงๆของตัวเอง จนคิดมากเข้าไปอีก ปมขัดแย้งก็ต้องแก้ให้ออก ก็เลยเริ่มโอเวอร์ฮีท…

แล้วก็ทำให้ผมเกิดอาการ “ไม่จิตตกก็หมดไฟ” อยู่ในตอนนี้…

สรุปสุดท้ายผมก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าตกลงผมเป็นอะไรกันแน่…

นี่ก็เพียงแต่มาระบายเท่านั้นครับ ไม่ได้ต้องการคำตอบอะไร (แต่ถ้าจะตอบก็ไม่รังเกียจนะจ๊ะ )

ป.ล. ช่วงนี้รู้สึกเศร้าแปลกๆ (อันนี้แน่ใจว่าเศร้าครับ) ไม่รู้เพราะอินกับการ์ตูนที่อ่านมากไปหรือว่าอะไร (หรืออาจจะเป็นเหตุผลที่ไม่อยากเอามาเขียนลงบล็อก) แต่ก็…เศร้านะ…

ว่าแต่ ไม่รู้จะใส่แท็กทำไมเหมือนกันนะ ว้า…

วันนี้ ผมเดินผ่านร้านขายการ์ตูน…

เดินเข้าไปดูตามปกติ (โดยไม่ได้ตั้งความหวังว่าจะมีอะไรใหม่ Neoz ที่ซื้อประจำก็ออกพรุ่งนี้…)

แล้วก็เจอมันวางอยู่บนชั้นครับ!!

ผมเคยคุยกับผองเพื่อนผู้อ่านฮายาเตะ (และด่าวิบูลย์กิจที่ดองได้ดองดีมาด้วยกัน) ตอนเล่ม 11 เพิ่งออกใหม่ๆว่า “อีกไม่เกิน 1 เดือน เล่ม 12 จะต้องออกแน่ เพราะว่าวิบูลย์กิจดองมา 8-9 เดือนแล้ว ไม่น่ามีแค่เล่มเดียว”

และแล้วมันก็เป็นไปตามคาดครับ!! มันมีอยู่จริง โอวววว

เล่ม 12 และเล่ม 11 ในตำนาน

ชอบปกเล่มนี้มากกว่าเล่มที่แล้วยังไงก็ไม่รู้แฮะ (ดังนั้นมันจึงวางทับเล่ม 11 ไงครับ) แค่เพราะมีมาเรีย…ไม่เกี่ยวกับชุดนะครับ!!…อ่า…เอ่อ…
อ่านๆดุแล้ว ก็ชอบเนื้อหาข้างในมากกว่าเล่มที่แล้วเหมือนกันครับ!! สนุกมาก ถึงแม้ว่าจะดูตอนนี้ในอนิเมะแล้วก็เถอะ (แต่มันก็ไม่ละเอียดเท่าในหนังสือหรอก) อ่านแล้วนั่งขำอยู่คนเดียวในส้วม (ช่างยำเรื่องอื่นลงไปได้เนียนจริงๆ)

ติดอยู่นิดๆ ตรงที่มันเรียก “อนิเมะ” ว่า “อนิเมท” เนี่ยแหละ ไม่รู้เหมือนกันว่าต้นฉบับเขาสะกดยังไง แต่ก็แค่เรื่องเล็กน้อยครับ

แต่รู้สึกแปลกๆ ตรงปกในนิดหน่อยครับ เพราะปกติปกในจะเป็นภาพเรื่องในอดีตที่เหมือนเผยความเป็นมาของเรื่องราวส่วนที่ยังดำมืด (ไม่ปรากฏในเรื่องหลัก) ออกมาทีละนิด แต่รอบนี้ดันเป็นเรื่องราวในช่วงเวลาเดียวกับเรื่องซะงั้น ถึงจะไม่มีภาพนี้ในเนื้อเรื่องหลักเหมือนกันก็เถอะ (แต่ในอนิเมะมีฉากนี้นะ)

และเล่มนี้ แม่ของนางิปรากฏตัว!! โอ…

ซังเซนอิง ยูคาริโกะ ในตำนาน (ตำนานไหนฟะ?) ป.ล.อ่านจากขวาไปซ้ายครับ

หมายเหตุ: ในเล่มจริงๆ ไม่ได้พูดแบบนี้นะครับ แต่ไม่อยากสปอยล์ (แค่เอารูปนี้มาลงก็สปอยล์แล้วล่ะ) จงไปซื้อซะพวกเธอว์!

ด้วยคุณภาพของกระดาษ ทำให้ใบหน้านี้เปรอะเปื้อนไปพอสมควรเลยครับ ต้องลบฝุ่นในโฟโต้ชอปเพิ่ม (ไม่ใช่ความผิดกล้องผมนะ!!  กล้องผมไม่มีฝุ่นนะ!!)

ผมเห็นสำนักพิมพ์อื่นก็ใช้กระดาษดีกว่านี้ คุณภาพการพิมพ์ดีกว่านี้ ราคาเท่ากัน ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมวิบูลย์กิจไม่ทำบ้าง เห็นคุณภาพกระดาษแล้วอารมณ์เสียมากครับ

แต่…ถ้าคุณเป็นแฟนฮายาเตะอย่างเหนียวแน่นแล้วล่ะก็ เล่มนี้ไม่ควรพลาดด้วยประการทั้งปวงครับ!! (ถึงจะน่าผิดหวังที่ไม่มีหน้าแนะนำตัวละครใหม่ก็เถอะ อุตส่าห์รอ)

ป.ล. ระยะนี้จะมีบล็อกเกี่ยวกับการ์ตูนและอนิเมะออกมาบ่อยๆนะครับ (อาจจะทุกบล็อกเลยมั้ง) ต่อไปอยากจะเขียนรีวิวเรื่องพ่อบ้านนี่แบบเต็มๆครับ (ควบอนิเมะไปด้วยเลย) แต่คงจะยาว พักไว้ก่อนดีกว่า?

สองสัปดาห์ผ่านไป ปิดเทอมนี้ไม่ว่างอย่างที่คิดไว้แฮะ

ที่วาดฝันไว้อย่างหรูหรา ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นจริงได้ยาก…

ถ้ามีใครเข้าไปอ่าน (ไม่ใช้คำว่า “ยังจำกันได้” เพราะเข้าไปอ่านรึยังก็ไม่รู้?) ผมเคยเขียนไว้ในประกาศดองบล็อกว่าจะเคลียร์ Draft เมื่อถึงเวลาอันสมควร…

เนื่องด้วย “เวลาอันสมควร” นั้นคงจะมาไม่ถึงสักที ดังนั้นผมก็จะเคลียร์ Draft (ทิ้ง) ไปเลย สอดราฟท์นั้นไม่มีอะไรมากอยู่แล้ว

และตอนนี้ Categories ได้เปลี่ยนเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด เพราะภาษาไทยที่ผมใช้ดูแล้วมันสะเหร่อ+เสี่ยว ยังไงไม่รู้อ่ะ

ก็…ถึงจะดูกระแดะไปหน่อย แต่มันก็ดูดีกว่าภาษาไทย (ที่ผมตั้ง) เยอะ ไว้รอครึ้มอกครึ้มใจเมื่อไหร่ ค่อยสรรหาคำไทยเท่ๆมาใช้แทนก็แล้วกัน

อีกประการหนึ่งคือ ผมกำลังจะย้ายบล็อก (แค่มีแนวโน้ม)

เพราะตอนนี้ exteen ดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างรุนแรง จากเดิมที่ผมไม่ค่อยเหลียวแลนัก…ตอนนี้ ผมสมัครแอคเคาต์ exteen ไว้แล้วครับ!

มีแนวโน้มจะย้ายไปเร็วๆนี้ เพราะรู้สึกว่ามันยืดหยุ่นกว่า และสังคมคนไทยก็กว้างกว่าด้วย (แหงล่ะ ก็เว็บมาสเตอร์เป็นคนไทย…)

และถ้าจะ “ขยายสังคมคนไทยให้กว้างขึ้น” ด้วยการจดโดเมน ซื้อโฮสต์ แล้วลง wordpress.org ก็ดูจะเปลืองตังค์ไปหน่อย (จะได้อัพสักกี่ครั้งต่อปีกันเชียว? ซื้อมาแล้วดองบล็อกอย่างเดียวเสียดายตังค์แย่)

แต่ถึงอย่างไร ผมคงไม่ถึงกับปิดบล็อกนี้ทิ้ง แต่มันคงจะมีชะตากรรมไม่ต่างจาก Windows Live Spaces นั่นแล (คือถูกทิ้งร้างไว้เฉยๆ ว่างๆจะกลับไปเยี่ยมน้าา~ )

ปล. อยากจะเปลี่ยนธีมใหม่…ธีมนี้สวยเชี่ยๆอ่ะครับ ชื่อธีมว่า Motion

แต่มันมืดไปหน่อย และผมก็คิดถึงข้อความทักทายของ Vigilance เลยยังไม่อยากเปลี่ยน… แต่ตอนที่คุณอ่านบล็อกนี้อยู่ มันอาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้นะครับ หึๆ